سگ مجنون...

لیلی کمی آرام باش ، مجنون تو آفاق باش ی دم به زلف کودکی ، اشکت چو سیل دام باش

دیدم یکی فرخنده ای ، با یاد آن مهر قدر آرام و آرام می گریخت ، از نغمه هایش شاد باشد

گویند روزی یک سگی ، برگرفته بر دندان استخوان در بیشه زار در سرما و گرما بی امان

پرسیدمش ای بز زبان ، این اسخوان ما را چه سود با چشمهای نیمه باز ، ننداخت آن یک استخوان

گفتا اگر در این زمان ، در این مکان من بر نگیرم همچنان ، این استخوان یا تکه نان

گو با من بی زبان ، پس من چه گیرم در دهان مجنون کمی نالان شد ، آسایشش بی طاب شد

قدری از پوست استخوان ، از خود بکند او ناگهان بگذاشت آن را در بغچه ای ، بگذاشت کنار بی زبان

لیلا دلش آرام شد ، مجنون او آگاه شد ترسش بریخت او ناگهان ، مجنون دوباره شاد باش

راز سر به مهر......