راز سر به مهر...

این گزارش با هدف ارائه اطلاعات کامل درباره «در انتظار بهار...» تهیه شده است و مهم‌ترین نکات منتشر شده را در اختیار شما قرار می‌دهد. در ادامه، تمامی اطلاعات موجود درباره این موضوع به صورت یکجا گردآوری شده است تا بتوانید بدون نیاز به مراجعه به منابع مختلف، جزئیات کامل را مطالعه کنید. دوباره بهار با همه خاطرات کودکی و این بار چون بعد از کودکی با بوی پاییزی.بهارتان شاد...

دوباره بهار با همه خاطرات کودکی و این بار چون بعد از کودکی با بوی پاییزی.بهارتان شاد...

من و آن سیه دلی را ، که به بنده ها جفا کردنه که آن خدای رحمان که همو به ما نگاه کردخودم...

افلاکیان با خاکیان ، اندر سرای شاکیانبا هر نفیر پاکیان،سوری نهاده ماکیانبلبل به رسم بلبلان،با شور و مستی بی امانچهچه زنان ، پرپر کشان ، خواند به گوش عالمان،آمد دگر باره بهارنه این بهار ، نه آن بهار ، با هر گلی غنچه زنان ، هم بوی عنبر هم طرب ، شادی فرو آورد فر ، روی نسیم بر ساغرانای ساغر خوش خوش بدست،اینک تو پر کن ان قدح ، میلم به می آمد دگر ، تا آن ره پر تیره را پر نور و روشنتر کنمخودم...

به شنبه های من رنگ بزن هیچ شنبه ای بدون رنگ حضورت بخیر نیست! لیلا مقربی...

بی ستون گشت بسی خسته و سرگردان پس از آن تیشه زنی ها که بر وی بزد فرهاد او چنین دید که عالم همه سرتا پا عشق است او چنین دید که انسان ها همه سان انسانند او ندانست که روزی برسد در پس آن که نه حکاکی عشق بر دل او ره ساز است عشق به یکباره دگر درگون شد و بگوید از تیشه ، که بتنها شکند قند هزاران دل عشاق را عشق منسوخ شد و رخت بربست آدمی نیز به یکباره عوض شد نظرش او نه عشق و نه فرهاد و نه شیرین و ندید بیستون محو تماشای دغل کاران شد بیستون هست ولی با دلی بشکسته ز جور دگران که فقط نامی برند از مهر و صفا آن هم بدروغ ...

گفتم بجز درمان دل ، وان درد بی پایان دلدر مهر تو با پای دل ، گیرم زکات نای دل از خودومه...

ای بهارک اندکی اشعار گو ذره ای از هجر آن احجار گو کان سماوات و فلک کی دیده ای با نسیم عاشقانه راز گو من ندیدم جز نام زیبایت به چشم از شفایی و سلیم و مولوی هم باز گو...

ترکانه رو با بیدلان خندان چو بوی اختران پیمانه ای اندر جهان ، گرما گشای برتران ":از خودم"...

صدای قدم هایش را می شنوی؟ می گویند او دست پرورده ی شیطان است. هنوز هم او را به خاطر دارم. پس این مصیبت کی به اتمام می رسد؟ چرا نمی گذارد راحت باشیم؟ چرا همیشه باید داغ این ننگ کهنه را با خود ببریم؟ مگر گناه ما چیست؟ جز اینکه انسان شدیم؟ جز آن که فراموش کار شدیم؟ جز آن که گاهی حتی خدا را هم از یاد بردیم؟ آیا این پایان همه چیز است؟ یا این که خدا باز هم کمکمان خواهد کرد؟ باز هم چشم هایش را به روی حقیقت خواهد بست و ما را خواهد بخشید؟ من حتم دارم که روزی تمام این رنج ها پایان خواهد پذیرفت. و ما دیگر این درد را هرگز احساس نخواهیم کرد... من حتم دارم که خدا خواهد پذ...

اندر دل بیوفا غم و ماتم باد آن را که وفا نیست ز عالم کم باد دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد جز غم که هزار آفرین بر غم باد مولوی...